Laurens Sweeck heeft in Leuven zijn favorietenrol met verve vervuld. De renner van Pauwels Sauzen-Bingoal liet in de derde ronde de concurrentie achter en reed zorgeloos richting zijn tweede zege van het seizoen. Routinier Tom Meeusen en de Spanjaard Felipe Orts kleurden hun dag met een podiumplaats. 

Vorig jaar verzekerde Laurens Sweeck zich pas in de sprint van de bloemen, zaterdag stak hij al in de derde ronde de hand uit naar de overwinning. Na de snelle start van Jarno Bellens had er zich een uitgebreide kopgroep van negen renners gevormd. In de tweede ronde nam Sweeck het initiatief over en dunde hij de kopgroep verder uit, een ronde later koos hij definitief het hazenpad. 

“Ik wilde vroeger zeker zijn van de zege dan vorig jaar en in de eerste helft van de wedstrijd al het verschil maken”, legt Sweeck uit. “Daardoor kon ik het op het einde wat rustiger aan doen. Ik ben blij dat het is gelukt, al ben ik nooit echt stilgevallen. Ik kon gewoon mijn tempo blijven rijden, waardoor ik in de slotfase wat minder risico hoefde te nemen.”

Voor Sweeck was het de tweede zege van het seizoen, na Ardooie. “De absolute top was hier niet, maar die jongens hebben ongelijk. Veel renners zaten met hun hoofd al bij de wereldbeker. Ik heb die keuze niet gemaakt. Deze crossen hebben ook het recht om te bestaan en vandaag kregen we toch een mooi parcours dat iets te bieden heeft. Wat er morgen komt, zien we dan wel. Ik ben blij dat ik deze overwinning binnen heb.”

Meeusen doorbreekt negatieve spiraal

In de achtergrond streden Tom Meeusen, Daan Soete en Felipe Orts om de overgebleven podiumplaatsen. Soete moest als eerste overboord, maar in de slotronde besliste Meeusen de strijd om de tweede plek in zijn voordeel. 

“Ik heb het gevoel dat ik de negatieve spiraal heb kunnen doorbreken”, glunderde Meeusen. “De laatste jaren heb ik het heel moeilijk gehad. In Niel kwam ik na één ronde pas als dertigste door. Dan is het moeilijk om nog in de prijzen te rijden. Mentaal is dat ook niet eenvoudig. Nu heb ik het gevoel dat ik terug profwaardig ben. Natuurlijk is niet alles nu rozengeur en maneschijn, maar het is heel leuk om nog eens op het podium te staan.” Voor het podium werd Meeusen luid toegeroepen. “Ik ken die mannen niet, maar het toont aan dat ik toch nog steeds populair ben.”

Grote dag voor Felipe Orts

Felipe Orts kleurde van start tot finish mee de wedstrijd en zag zijn inspanningen beloond met een derde plaats. “Ik wist dat ik vandaag een goede kans had om op het podium te staan en ben blij dat het mij gelukt is. Als Spaanse veldrijder in België een podium rijden, dat is fantastisch. Dit is een grote dag voor mezelf en voor mijn ploeg.”

Foto: Photopress.be

Anna Kay heeft in de Ethias Cross in Leuven haar eerste overwinning op Belgische bodem geboekt. De Britse was technisch de sterkste en ondervindt duidelijk geen last meer van haar sleutelbeenbreuk. Ellen Van Loy en Laura Verdonschot genoten met volle teugen van hun podiumplaats. 

Voor Anna Kay was het nog maar haar tweede wedstrijd na haar sleutelbeenbreuk, maar de Britse nam de wedstrijd van bij de start in handen. Ellen Van Loy ging in de openingsfase nog goed mee in haar spoor, maar moest na een schuiver op het technische parcours al snel de rol lossen. 

“Ik heb te veel foutjes gemaakt om aanspraak te maken op de zege”, beseft Van Loy, die finaal als tweede mee op het podium mocht. “Van bij de start werd ik door de snelle start van Anna in het defensief gedrukt, waardoor ik in de technische stroken onderuit ging. Op een verraderlijk glad parcours ging ik in totaal drie keer tegen de vlakte, dan zie je de kloof alleen maar groter worden.”

Terwijl Kay met veel flair de bultjes en het wasbord aansneed en tussendoor met veel schwung over de balkjes sprong kozen veel van haar concurrentes voor een looppasage. “Mijn passage op het wasbord zag er misschien niet uit”, lacht Van Loy, die op een onorthodoxe manier voor de zijkant koos. “Maar voor mij was het wel de snelste manier. Die podiumplaats, daar kan ik nu echt wel van genieten. Voor mij is het allicht de eerste en laatste keer van het seizoen. Bovendien heb ik vandaag geleerd dat er nog steeds weinig verval op zit. De vierde en laatste ronde heb ik op hetzelfde tempo kunnen rijden.”

‘Big win’ voor Anna Kay

En Kay? Die genoot van haar triomftocht. “Ik voelde wel een beetje druk omdat ik als favoriete aan de start kwam, maar ik heb geprobeerd er niet te veel aan te denken. Dan ga je foutjes maken. Die technische zones waren vandaag in mijn voordeel. Ik moet het meer van mijn techniek hebben dan van mijn kracht. Het is heel mooi om na mijn blessure zo terug te keren. Ik had niet verwacht dat ik al zo snel op dit niveau zou zitten.”

Voor Kay was het haar allereerste zege op Belgische bodem. “Dat is echt wel big voor mij. Ook voor de ploeg en de sponsors betekent het heel veel om een tv-cross te winnen. Mijn schouder? Daar heb ik niet te veel last van. Somst stijft hij wat op, maar door die grote plaat is mijn schouder waarschijnlijk sterker dan voordien. Die plaat blijft er allicht in zolang ik blijf crossen. Het zou te veel tijd kosten om die schouder te laten genezen als ik ze eruit laat halen.”

Verdonschot blij met derde plaats

Laura Verdonschot zakte na een snelle start helemaal weg, maar sleepte na een mooie comeback nog de derde plaats uit de brand. “Even dacht ik ‘Wat wordt dit?’, maar ik heb gelukkig nooit gepanikeerd en kwam terug in mijn ritme. Op mijn eigen tempo heb ik daarna de wedstrijd uitgereden. Uiteraard ben ik heel blij met die derde plaats. De toppers zijn misschien niet aanwezig, maar vier weken geleden had ik op dit niveau zelfs nog geen top tien gereden.” 

Foto: Photopress.be

Robbe Dhondt heeft in Leuven de vijfde manche van de Ethias Cross voor junioren op zijn naam geschreven. De veldrijder uit Geraardsbergen maakte er op het militair domein van Heverlee een onemanshow van. 

Senne Bauwens, donderdag nog de laureaat in de Jaarmarktcross in Niel, nam in Leuven het initiatief in de openingsronde, maar na een schuiver zakte de West-Vlaming vooraan weg. Weg kans op een tweede overwinning in drie dagen tijd. 

Een spannende strijd om de zege kwam er niet. In de tweede van zes rondes werden de kaarten definitief geschud. Robbe Dhondt maakte er van begin tot einde een onemanshow van. “Ik was er vandaag op gebrand om te winnen”, legt de Oost-Vlaming uit. “De laatste crossen werd ik door een lekke band of kettingproblemen iedere keer uit de strijd voor de eerste plaats geslagen. Vandaag zat alles mee.”

Een tempoversnelling in de tweede ronde was voldoende om het verschil te maken. “Toen de anderen het tempo even lieten zakken, heb ik ervoor gekozen om zo hard mogelijk door te trekken en de anderen in de fout te dwingen.” Met succes. Dhondt bouwde ronde na ronde zijn voorsprong uit en had uitgebreid de tijd om te vieren. “Mijn eerste overwinning van het seizoen. Ik was er al een paar keer dicht bij, daarom wilde ik vandaag absoluut als eerste over de streep rijden.”

Spannende strijd voor podium

In de achtergrond was de strijd om de podiumplaatsen veel spannender. Met drie doken ze de laatste ronde in: Ferre Urkens, Wies Nuyens en Robbe Marchand. Urkens probeerde in de slotronde nog een paar keer alleen weg te rijden, maar een sprint was onvermijdelijk. Urkens trok daarin toch aan het langste eind. 

“Ik wist dat ik een goede sprint had, maar wilde met een aanval toch meer zekerheid”, legt Urkens uit. “Toen ik voelde dat een aanval geen succes zou kennen, heb ik op mijn sprint gegokt. Die tweede plaats was het hoogst haalbare, Robbe was vandaag een maatje te sterk.” Voor Urkens was het al zijn derde tweede plaats in drie wedstrijden. “Niet slecht voor een eerstejaars, maar hopelijk kan ik volgende keer toch een plaatsje opschuiven.”

Nuyens mocht als nummer drie mee op het podium. Drie dagen geleden werd hij nog tweede in Niel. “Niet slecht, hé”, toonde Nuyens zich tevreden met zijn nieuwe podiumplaats. “Zeker niet omdat ik na een slechte start moest terugkomen van een vijftiende plaats. Dan is het mooi om toch nog mee te strijden voor de tweede plek. In de laatste ronde heb ik bewust de sprint afgewacht. Ik zette als eerste aan, maar Ferre was te sterk en kwam er nog over.”

Zaterdag zijn we aan de vijfde Ethias Cross van het seizoen toe. In Leuven zoeken we naar de opvolgers van Laurens Sweeck en Ceylin del Carmen Alvarado. Bij de mannen is Sweeck opnieuw topfavoriet, maar de mannen van Deschacht-Group Hens-Containers Maes liggen op de loer.

Daan Soete is de kopman bij het Vlaams-Brabantse team en wordt in Leuven geruggensteund door onder meer Vincent Baestaens, Tom Meeusen en Lander Loockx. “We zijn voltallig”, lacht Soete. “Niet toevallig, want Deschacht-Hens Maes heeft zijn thuisbasis in het Leuvense. Guido Verschueren, onze ploegmanager, is dan ook tuk op een goede prestatie. En daar gaan we ons stinkende best voor doen.”

“Natuurlijk is Laurens Sweeck topfavoriet”, beseft Soete. “Maar met Tabor op zondag zal hij ongetwijfeld proberen om op een zo zuinig mogelijke manier te winnen. Daar kunnen wij in blok misschien van profiteren. Normaal is de ploeg van Sweeck in overtal, nu zijn wij dat voor een keertje. We gaan ons vel duur verkopen. En ik onderschat ook Thijs Aerts niet. Die moet zondag niet aan de bak en zal er wellicht van meet af aan invliegen.”

Soete denkt hij conditioneel in orde is om ook zelf een rol van betekenis te spelen. “Het gaat de goede kant op met de vorm. En dit is een parcours waar ik van hou. Ik heb hier in het verleden altijd al graag gereden.”

Ook in de Rectavit Ladies Cross kan het team van Verschueren met Maud Kaptheijns een gooi doen naar winst. Omdat de Ethias Cross Leuven geprangd zit tussen Niel en Tabor kiezen ook bij de vrouwen een aantal toppers voor rust, maar met onder meer Anna Kay, Ellen Van Loy, Laura Verdonschot en Loes Sels is er toch voldoende kwaliteit om een spannend vertoon te krijgen.

Net als andere Ethias Crossen kan je de wedstrijd ofwel ter plekke ofwel live op VTM volgen.

Programma Ethias Cross Leuven – 13 november 2021

  • 10u00 Jeugdinitiatie
  • 11u00 Junioren Mannen
  • 12u00 G-Sporters
  • 13u45 Elite & jeugd Vrouwen – Rectavit Ladies Cross (live op VTM)
  • 15u00 Elite & U23 Mannen (live op VTM)

Foto: Photopress.be

Vier op vier voor Pauwels Sauzen-Bingoal bij de mannen. Nadat Eli Iserbyt eerder de Ethias Crossen van Lokeren, Beringen en Bredene op zijn naam schreef, was het in Meulebeke aan Michael Vanthourenhout. Hij rondde een solo knap af. Laurens Sweeck klopte Toon Aerts in een duel voor plaats twee.

Regen en wind waren de extra ingrediënten die deze vierde Ethias Cross onderscheidden van de drie andere. Ondanks de zware omstandigheden bleef best lang een grote groep bijeen.

De groep werd uiteengereten onder impuls van Michael Vanthourenhout, die Quinten Hermans mee in het spoor kreeg. Het duo nam snel een flinke bonus, een paar rondjes later kwam Vanthourenhout plots solo door. “De samenwerking verliep niet optimaal”, vertelt Vanthourenhout daarover. “Telkens Quinten overnam, verloren we een stukje van onze voorsprong. Hij gaf aan niet beter te kunnen, maar ik wist niet of ik hem kon vertrouwen. Dus koos ik voor de aanval. Ook omdat ik wist dat alleen rijden op dat parcours niet echt nadelig was.”

“Blij dat de nul weg is”

Hermans had niet gelogen. Hij moest afhaken, waarna Vanthourenhout begon aan een solo van een klein half uurtje. Die rondde hij af met succes, goed voor een eerste seizoenszege. “Blij dat de nul weg is”, glunderde hij met bemodderd gezicht. “Ik rijd morgen niet in Gieten, dus kon ik vandaag echt all-in. Dat heb ik gedaan en het is goed uitgedraaid. Dit is trouwens een crossje dat me wel ligt. Twee jaar geleden kon ik hier ook al winnen.”

Een eind achter Vanthourenhout controleerden de andere pionnen van Pauwels Sauzen-Bingoal. En ontmoedigden onder meer Toon Aerts om nog veel initiatief te nemen. In de slotfase knokte Laurens Sweeck zich naar plaats twee, na een spannend sprintje met Aerts.

Sweeck was opgetogen met de overwinning van zijn ploegmaat. “Hij was onze man vandaag. Zo was het vooraf ook besproken, omdat Michael inderdaad past voor Gieten. Zo zaten wij in de spreekwoordelijke zetel en konden we ons toch een beetje sparen voor morgen. Maar ik was alweer in orde, ondanks een iets mindere start kon ik snel opschuiven.”

Foto: Photopress.be

Sanne Cant is in stijl aan haar seizoen begonnen. De Belgische kampioene maakte in de Rectavit Ladies Cross in Meulebeke haar favorietenrol waar en boekte haar eerste overwinning sinds het BK in … Meulebeke.

Denise Betsema en Yara Kastelijn hadden de eerste crossen van het seizoen onder hun tweetjes verdeeld, in Meulebeke bleven de Nederlandse toppers afwezig. Sanne Cant verscheen voor het eerst dit seizoen aan de start.

De Belgische kampioen eiste van bij de start een hoofdrol op. Na de eerste ronde vormde er zich nog een treintje van zeven rensters, onder de impulsen van Cant werd de kopgroep verder uitgedund. Slechts één renster kon haar wagonnetje aanpikken: Zoë Backstedt, een week geleden nog wereldkampioene bij de junioren in Leuven.

Cant en Backstedt maakten er een mooie tweestrijd van. De Britse maakte indruk op de hellingen, maar moest in de technische stroken haar meerdere erkennen in de drievoudige wereldkampioene in het veld.

“De eerste wedstrijd op de crossfiets is het altijd wat aanpassen, maar technisch draaide het goed vandaag”, reageerde Cant na afloop. “Ik heb slechts één klein foutje gemaakt, een kleine schuiver zonder erg. Dat goede gevoel is na zo’n eerste wedstrijd het belangrijkste.”

In de slotfase kraakte Backstedt definitief, Cant soleerde naar haar eerste overwinning sinds januari op het BK in … Meulebeke. “De doet heel veel deugd”, geeft Cant toe. “Vorig jaar lukte het elke keer net niet in de wedstrijden waar ik naar voren geschoven werd als favoriete. Vandaag is het wel gelukt.”

“Of ik veel druk voelde? Die druk was er niet alleen vandaag. Ze kijken al vijftien jaar naar mij. Dat was dus niet nieuw voor mij. Als ze ervan uitgaan dat je zal winnen, dan zijn het vaak wel de moeilijkste crossen. Het is dan ook een opluchting dat het mij gelukt is. We zijn vier crossen ver en ik heb er al eentje op zak. Dat pakken ze mij niet meer af. Die goede start geeft veel moed voor de rest van het seizoen.”

Backstedt verrast met tweede plaats: ‘Zelfs niet aan het podium gedacht’

Met de 17-jarige Backstedt kreeg Cant een verrassende opponente in Meulebeke. “Na haar wereldtitel vorige week wist ik wel dat ze goed voor de dag zou komen”, zei Cant. “Op dat parcours wint er geen pannenkoek. Ik heb echter nooit gepanikeerd, ook niet toen ze even naar de leiding kwam. Ik heb ze bewust even laten terugkomen. Er waren nog drie rondes te rijden en op de rechte stukken stond er heel veel wind.”

Aan winnen heeft Backstedt zelf nooit gedacht. “Op voorhand zat ik zelfs niet met het podium in mijn hoofd. Ik wilde vooral plezier hebben”, reageerde de rensters van Tormans-Acrog. “Na mijn wereldtitel op de weg had het leuk geweest om iets meer tijd te hebben om te recupereren, maar ik was ook heel blij om terug het veld in te duiken. Ik hou gewoon van de cross en deze tweede plaats is een fantastische start van het seizoen.”

Leuk extraatje: met de Luxemburgse Marie Schreiber kreeg Backstedt nog een ploegmate mee op het podium. “Schitterend, hé”, glunderde Schreiber. “Ik wist dat de vorm goed was, maar ik wilde net zoals Zoë gewoon plezier hebben in de cross. Toen ik voelde dat ik samen met haar op het podium kon staan, heb ik er nog er nog een extraatje uitgeperst. Met twee samen op het podium, dat is gewoon fantastisch.”

De teddybeer als trofee maakte het feest voor Backstedt en Schreiber compleet. “Misschien wel de mooiste trofee van het seizoen”, besloot Backstedt met een knipoog. “Ik denk dat ik er vanavond zeker mee ga slapen.”

Foto: Belga

Kenay De Moyer mag de Berencross voor junioren op zijn palmares bijschrijven. De Oost-Vlaming van Tormans-Acrog rekende in Meulebeke af met een trio van Bert Containers-Pauwels Sauzen. Hij zit dit seizoen al aan vier overwinningen.

Derde keer, goede keer. Voor Kenay De Moyer waren het in de Ethias Cross in Meulebeke geen loze woorden. De junior van Tormans-Acrog nam van bij de start de wedstrijd in handen, hij had finaal drie aanvalspogingen nodig om de concurrentie van zich af te schudden.

De Moyer stak in de eerst ronde een eerste keer het vuur aan de lont, maar zag met Kay De Bruyckere, Viktor Vandenberghe en Iben Rommelaere drie pionnen van Bert Containers-Pauwels Sauzen terugkeren.

“Zo werd het een spannende wedstrijd”, beseft De Moyer. “Ik wist dat ik met die jongens rekening moest houden en moest opletten dat ze me niet in de tang zouden nemen. In de technische zones probeerde ik iedere keer de kop te nemen.”

Vierde zege

Halfweg cross nam De Moyer een tweede keer afstand. De Oost-Vlaming sloeg een kloofje van tien seconden. “Ik zag echter dat Kay en Viktor terug naderden en heb beslist om mijn krachten te sparen voor de laatste ronde. Nog één keer alles of niets spelen.”

Het werd alles. De Moyer dook als eerste de zandbak in en trok de gashendel een laatste keer open. “Dan wist ik dat ik er dicht bij zou zijn. Bij het opdraaien van de piste was ik zegezeker. Van de wegwedstrijden wist ik dat ik nog een goede sprint in de benen had.”

De Moyer stak zo al voor de vierde keer dit seizoen de armen in de lucht. “Vier zeges in vijf wedstrijden, dat is geen slecht gemiddelde, hé”, glunderde De Moyer. De Bruyckere sprintte naar de tweede plaats, Vandenberghe vervolledigde het drietal op het podium.

Foto: Photopress.be

Nieuwelingen Thorben Allaer en Fausto Delmé hebben in Meulebeke de eerste beertjes in ontvangst mogen nemen. “Het is heel mooi om zo’n grote cross te winnen”, klonk het bij de nieuwelingen in koor.

De eerstejaarsnieuwelingen trokken in Domein ter Borcht in Meulebeke de vierde manche van de Ethias Cross op gang. De naam van de eerste winnaar was al snel bekend. Fausto Delmé, recent nog aan het feest in Knesselare, zette in de eerste ronde een solo op. Zijn tegenstanders zag hij pas terug op het podium.

“Ik was gestart met het idee om te winnen en voelde van bij het begin dat ik voldoende kracht in de benen had om alleen weg te rijden”, glunderde Delmé. “Al kreeg ik het in de laatste ronde wel zwaar en had ik alle moeite om de bergjes op te rijden.” In de strijd om de tweede plaats haalde Rune Boden het voor Arjen Decroo.

Zandbak maakt het verschil

Bij de tweedejaarsnieuwelingen kregen we een spannender wedstrijdverloop. Thorben Allaer en Zander Tielens probeerden al vroeg de wedstrijd naar hun hand te zetten. “Ik kende een goede start en zat meteen vooraan”, aldus Allaer. “In de technische zone kon ik altijd een kloofje slaan, waardoor de anderen meer krachten moesten verspillen.”

In de laatste ronde sloeg Allaer definitief toe in de zandbak. “Ik had een klein gaatje, maar moest daarna nog heel diep gaan om mijn voorsprong vast te houden. Dit is mijn tweede overwinning van ht seizoen, maar ik heb er hard voor moeten werken.” Tielens moest finaal tevreden zijn met een derde plaats, Bern Zimmerman nestelde zich aan de finish tussen Allaer en Tielens op de tweede plek.

Foto: Photopress.be

Zaterdag zijn we al aan de vierde Ethias Cross van het seizoen toe. We blijven in West-Vlaanderen: na Bredene trekken we wel opnieuw landinwaarts en we houden halt in Meulebeke, waar begin januari nog de Belgische kampioenschappen werden afgewerkt. Vooral een prettig weerzien voor… Sanne Cant.

Sanne Cant heeft dit seizoen nog niet gecrost. De Belgische kampioene wilde haar seizoen starten in Bredene, maar door een keel- en longontsteking moest ze dat debuut een weekje uitstellen. “Jammer, want ik keek er enorm naar uit”, vertelt ze zelf. “Ik heb de voorbije zomer hard gewerkt en dan ben je benieuwd waar je staat. Gelukkig heb ik door die ziekte niet te veel aan conditie ingeboet.”

Cant reed een voortreffelijke zomercampagne, maar zag dat niet beloond in een selectie voor het WK in Leuven. “Ik heb me aangeboden bij de bondscoach, maar ik ben niet weerhouden. Ik kreeg een plekje op de reservebank. De ontgoocheling was groot, maar ik heb uiteindelijk snel de knop omgedraaid en het vizier meteen op het veldrijden gericht. Ook in de cross heb ik immers nog een grote uitdaging, namelijk beter doen dan de voorbije twee jaar. De laatste maanden van vorige winter ging het opnieuw de goede kant op, maar ik wil toch bewijzen dat ik nog met de wereldtop mee kan. Althans, met die intentie ga ik dit seizoen van start. En met dit dubbel weekend en de Wereldbekers in de VS worden het al meteen belangrijke weken.”

Cant heeft goede herinneringen aan Domein Ter Borcht. Ze won er niet minder dan vier van de zeven edities, waaronder het meest recente BK. Ook zaterdag behoort ze tot het kransje der favorieten. “Er blijven een paar toppers afwezig. Misschien is dat niet eens een ramp en krijgt mijn motor op die manier de tijd om in gang te schieten”, lacht ze. “Maar ik wil absoluut meedoen om te winnen. Het parcours is sinds het BK trouwens echt knap. Al vraag ik me af wat de voorspelde regen nog met de ondergrond gaat doen.”

Gaat Iserbyt voor vier op rij?

Bij de mannen is het uitkijken naar het trio van Pauwels Sauzen-Bingoal, dat vorige zaterdag in Bredene de volledige top drie bevolkte. Eli Iserbyt scoorde daar een drie op drie, Laurens Sweeck en Michael Vanthourenhout flankeerden hem op het podium. Tegenwind mogen ze in Meulebeke verwachten van Quinten Hermans, Toon Aerts en Daan Soete. Drie Kempenaars die samen kunnen proberen bovenvermeld trio te ontwrichten.

Net als andere Ethias Crossen kan u de wedstrijd ofwel ter plekke ofwel live op VTM volgen.

Foto: Photopress.be

Eli Iserbyt blijft in het seizoen 2021-2022 foutloos. De Europees kampioen schreef in de Ethias Cross in Bredene al zijn derde zege van het seizoen op zijn naam. Pauwels Sauzen-Bingoal domineerde de wedstrijd met een volledig podium.

Een kurkdroog parcours, een aangenaam najaarszonnetje en een pakket gemotveerde renners. In de Ethias Cross in Bredene waren alle ingrediënten aanwezig voor een echte snelheidscross. Vanaf de eerste ronde werd de gashendel helemaal opengedraaid. 

Lars van der Haar probeerde een eerste bommetje te droppen, maar kreeg weinig speelruimte. Pauwels Sauzen-Bingoal speelde het spel wel perfect. Michael Vanthourenhout slaagde er wel in om een kloofje te slaan en lokte zo de concurrentie uit hun kot. Quinten Hermans reed de kloof met de Oost-Vlaming dicht. 

Daarna was het aan Eli Iserbyt om zijn troefkaart uit te spelen. Hermans werd opnieuw in de achtervolging gedwongen, hij kreeg met Vanthourenhout wel een waakhond mee. De strijd tussen Iserbyt en Hermans werd een secondenspel, maar in de slotfase kraakte de Limburger definitief. 

Hermans zag finaal zelf nog een podiumplaats door de neus geboord. Laurens Sweeck, die net voor de tweede keer papa was geworden, beloonde zichzefl na een sterke inhaalrace na een val in de openingsfase met een tweede plaats. Vanthourenhout maakte met de derde plaats het feestje voor Pauwels Sauzen-Bingoal compleet.  

Iserbyt: ‘Als ploeg perfect op elkaar ingespeeld’

“Het was een fel bevochten zege”, besefte Eli Iserbyt. “Het parcours leende zich tot een spannende cross. Ik ben heel diep moeten gaan om dit af te ronden. Als ploeg hebben we het perfect gespeeld. Ryan Kamp liet voor mij een gaatje vallen, anders had ik niet kunnen wegrijden. In de achtervolging had Quinten Hermans met Michael een stoorzender mee. Dat was nodig, Quinten was vandaag heel snel. En op zo’n snel parcours is de jager altijd in het voordeel.”

Iserbyt zag in de slotfase Hermans nog naderen tot op twee seconden, maar met een nieuwe versnelling stelde de Europese kampioen de zege veilig. “Ik heb Quinten en Michael iets dichter laten komen om de benen wat lucht te geven. Het was nodig om de laatste twee rondes de gashendel terug open te draaien.”

Iserbyt zit nu al aan drie op drie. “Hoe lang ik deze winning streak wil volhouden? (Lacht) Hopelijk tot het WK. Al had ik vandaag geluk met de situatie. Er had ook iemand anders van de ploeg kunnen winnen. Op dit parcours zijn we als team perfect op elkaar ingespeeld.”

Sweeck: ‘Geboorte van dochter gaf mij goed gevoel’

Sweeck viel door een val en fietswissel in de tweede ronde terug tot de twintigste plaats. “Toen ik hoorde dat er elf rondes te rijden waren, ben ik gewoon hard blijven doorrijden. Zonder te forceren kon ik van groepje tot groepje rijden. Die mikpunten waren een voordeel voor mij. Toen ik kwam aansluiten was Eli net weg en begon Quinten te rijden. Zo reed ik een heel uur achter de feiten. Ik denk dat ik nochtans de snelste in wedstrijd was. Ik ben zeker in orde, anders rij je geen halve minuut dicht.” 

“Of geboorte van mijn dochter mij vleugels gaf? Het gaf me zeker een goed gevoel, maar de vorm was al goed. Ondanks dat ik donderdag pas vader werd, heb ik wel een goede nachtrust gehad. Mijn omgeving heft me zeker geholpen om hier een mooie prestatie neer te zetten.”

Vanthourenhout: ‘Ik kijk uit naar de regen’

“Met drie van de ploeg op het podium, dat blijft toch speciaal”, reageerde Michael Vanthourenhout. “Het was ons vorig jaar ook al twee keer gelukt in Merksplas en Middelkerke. Halfweg heb ik zelf geprobeerd. Ik kon een kleine voorsprong uitbouwen, maar zat al snel door mijn beste krachten heen. Ik voelde ook dat iedereen nog iets over had. Quinten Hermans reed makkelijk het gat dicht, maar op die manier hadden we het als ploeg wel goed gespeeld. Zo kon Eli daarna makkelijker wegrijden. Quinten reed heel snel, maar we hebben hem tactisch afgemat.”

De renners flirtten in Bredene met een gemiddelde snelheid van dertig kilometer per uur. “Elf ronden aan zo’n snelheid, dat was best lastig voor het lichaam. Je kreeg geen moment rust. Het is best dat het maar voor één cross is. Ik kijk al uit naar de regen en de modder.”

Foto: Photopress.be